سالهاست که با احساسی دوگانه به استقبال سال نو می‌روم. این بار نیز، همچون گذشته بر این باورم که در گذار از کهنه به نو من، به رغم غم نهفته در خود، باز هم تنها نیستم. با توجه به آنچه در ماه‌های پس از خرداد سال جاری بر ملت بزرگ ما گذشت، یقین مرا به آنچه تا کنون باور داشتم دو چندان کرد: این باور که ما ملت بزرگی هستیم، جوانان ما بزرگ اند با روحی عظیم که در کالبد کوچکشان نمی گنجد. آنها حماسه آفرین‌اند و لذا آینده، با تمام رویدادهای تلخ و شیرین اخیر، روشن تر و امید بخش تر از همیشه در انتظار آنهاست...

جنبش مدني و مسالمت آميز ملت ايران براي تعيين سرنوشت خويش و استقرار حاكميت ملي و گذار به دموكراسي، وارد مرحله‌ي تعيين كننده و نهايي خود مي شود. كارگران، معلمان، دانشجويان و زنان آگاه و دلير ما با طرح شعار "زندگي شايسته و بدون تبعيض حق مسلم ماست"، سراسر ميهن عزيزمان را از شور و هيجان رستاخيز تاريخي براي تعيين حق سرنوشت و اعمال حاكميت ملي لبريز نموده و اميدواريهاي زيادي براي مبارزان راه آزادي ايجاد نموده است.

سالی که لحظات پایانی آن سپری میگردد، نشان از زخم ها و دردهای زیادی بر جسم و جان خود دارد. زخم پرپر شدن کودکان در خیابانها (کودکان خیابانی) ، زخم نابود شدن میلیون ها انسان از بیماری اعتیاد، زخم پژمردن امیدهای کشور از ضعف و افسردگی ، زخم مهاجرت افتخار آفرینان کشور. در سالی که بالاترین درآمد از نفت رقم خورد، سفره های خالی از نان همچنان در انتظار عدالت نشستند و هیچ نصیبی از ثروت ملی نبردند.

٢٩ اسفند ماه ١٣٢٩ روز غرور ملی و تجلی شایستگی و توانمندی ملت ایران در اعمال حاکمیت ملی حق تعیین سرنوشت می باشد. مشارکت فعال ، هوشمند و امیدوار اقشار مختلف مردم در جنبش ملی کردن نفت و پشتیبانی بیدریغ و همه جانبه مردم از دکتر مصدق نماد این جنبش تاریخی ، نام ایران را بعنوان پیشگام و پرچمدار مبارزات ضد استعماری در سراسر جهان پرآوازه نموده واحترام و تحسین آزادیخواهان جهان را برانگیخت...

به نام خداوند جان و خرد
هموطنان عزيزم؛

بيست و چهار سال به اميد و آرزوى, آزادى, امنيت و زندگى بهتر با حفظ تمدن و سنت هاى افتخار آميز ايرانى, در خواب و رويا, زجرها و نااميدىها و بزرگداشت عزيزان از دست رفته, گذشت. بيست و چهار سال از جامعه متمدن و پيشرفته صنعتى جهان عقب مانديم و چهره ملتى تروريست و خشن از ما به جهانيان شناسانده شد و اين سزاوار ما نبود. ملتى كه از روى اخلاص و اعتماد نسنجيده خود را فداى شعار, خيالبافى و تصوراتى خام كرد.