بيست و هشت سال مقاومت عباس اميرانتظام. بيست و هشت سال گذشت. راستي 28 سال يعني يك عمر. در تقويم زنداني هر لحظه به طول يك عمر است. اين روزگار بسيار طولاني زندان، براي من سفري است به عمق و گستره‌ي مفاهيمي كه در شرايط عادي به ارزش واقعي آن ها به درستي پي نمي بريم مفاهيمي چون حقيقت، عدالت، شرافت، آزادي و ايستادگي، در روزمرگي زندگي به درستي درك نمي شوند، آنگاه كه انسان در شرايط سخت انتخاب قرار مي گيرد عظمت و اعتبار اين مفاهيم خود را آشكار مي كند تا آنجا كه انسان براي حفظ اين ارزش ها از تمامي وجود مادي خود مي گذردتا به عالم معني راه يابد.

همواره به بيست و هشت آذر ماه به عنوان روز تولد دوباره خود مي نگرم ، در ۲۷ سال قبل و در چنين روزي به اتهام تهيه طرح انحلال مجلس خبرگان كه با اكثريت مطلق آراء در دولت موقت تصويب گرديد ، دستگير و روانه زندان شدم . و اكنون پس از گذشت ساليان متمادي صحت پيشبيني اينجانب مورد تأييد همگان است. در حالي كه در اين دوران من در كمال بي گناهي، مورد اتهامات غلط و زجر و شكنجه قرار گرفته و از حداقل حقوق ابتدايي و اجتماعي و ديدار فرزندانم محروم بوده ام ولي در پيشگاه ملت بزرگ ايران و تاريخ مبارزات حق طلبانه آن سرافرازم كه تحليل سياسي ام در بيست و هفت سال قبل مبني بر ناكارآمدي، و تأثير مستقيم موجوديت مجلس خبرگان در نقض حقوق بشر، حاكميت ملي و پايمال نمودن حق تعيين سرنوشت ملت به دست خود صحيح بوده و من عواقب تشكيل اين مجلس را اين چنين پيش بيني نموده بودم...

هموطنان عزیز، بیست و شش سال از بیست و هشت آذر ماه ۱۳۵۸ می گذرد. تاریخ با دو چهره متفاوت برای من و جنایتکاران حکومت اسلامی ایران رقم می خورد. برای نظام اسلامی این تاریخ آغازی برای نادیده گرفتن منافع ملی و حقوق ملت ایران، اما من در این روز تولدی دیگر یافتم تولدی در خود و تولدی از خود، تولدی برای مبارزه در راه آزادی و استقلال کشورم

مقاله منتشره از دکتر یوسف مولایی وکیل آقای امیرانتظام در مجله ایران مهر به مناسبت بيست و پنجمين سالگرد دستگيري